Με όποια ιδιότητα κι αν μας δει κανείς, δεν μπορεί παρά να διακρίνει στο βάθος τη δύναμη της ευαισθησίας, της μεγάλης προσφοράς και της αυτοθυσίας. Της δύναμης που γίνεται η συνισταμένη όλων των δυνατοτήτων σε μία και εκτινάσσει τη γυναίκα σε θέσεις κλειδιά που παραδοσιακά κατείχαν άνδρες, που την κάνει Πρωθυπουργό, Πρόεδρο Βουλής, Νομοθέτη, Καγκελάριο, Υπουργό Εξωτερικών, οδηγό λεωφορείου, επιχειρηματία, πιλότο. Μέσα από μια παγκόσμια κοινωνία παραδοσιακά διαμορφωμένη από άνδρες στα μέτρα τους. Τότε που ίσχυε η δύναμη του σωματικά ισχυροτέρου και όχι η δύναμη του θηλυκού μυαλού.
Και όλα αυτά χωρίς να παραμελεί το βασικό της ρόλο. Το ρόλο του στυλοβάτη αλλά και λατζέρη της οικογένειας.

Απ’ όλες τις ιδιότητές μας θέλω να σταθώ στη μεγαλύτερη. Εκείνη της Μάνας. Ανάμεσά μας σήμερα βλέπω πολλά οικεία πρόσωπα. Σας νιώθω όμως όλους οικείους. Γεννήθηκα, μεγάλωσα, ζω και δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά στο Περιστέρι. Eδώ μπροστά σας, θέλω να κάνω τη μεγαλύτερη κατάθεση ψυχής που μπορεί να κάνει μια γυναίκα. Μια μάνα που έχασε το 18χρονο μονάκριβο παιδί της πριν από 2 μήνες και 10 ημέρες. Μικροπαντρεύτηκα στα 20 μου, φοιτήτρια ακόμα της Αγγλικής Φιλολογίας. Μετά από 12 χρόνια άκαρπης προσπάθειας για ένα παιδι, πήραμε την πιο συνειδητή απόφαση της ζωής μας. Υιοθετήσαμε ένα αγοράκι 40 ημερών. Δεν ήταν μια καλή πράξη. Ήταν η ανάγκη να δώσουμε ό,τι είχαμε πάρει από τους δικούς μας γονείς. Θέλαμε απλά ό,τι θέλουν όλοι. Ένα παιδί. Ο Γιώργος μου ήταν το παιδί όχι της μήτρας μου, αλλά της καρδιάς μου. Η μόνη μου διαφορά από σας ήταν ότι είχα κοπιάσει πολύ να τον αποκτήσω.
Ο Γιώργος μου δυστυχώς σταδιακά στην ανάπτυξή του παρουσίασε προβλήματα επικοινωνίας και συμπεριφοράς, που απαιτούσαν διαρκή επιτήρηση, φροντίδα και στήριξη. Σταδιακά κι εγώ άρχισα να περικόπτω τις ελπίδες και τα όνειρά μου για μόρφωση, για πρόοδο, για εξέλιξη. Επικεντρώθηκα στην προσπάθειά μου να τον κάνω στοιχειωδώς αυτόνομο και αυτάρκη. Ούτε αυτό όμως φαινόταν εφικτό. Έτσι περιορίστηκα απλά στο να κάνω σχέδια πώς να κάνω τη ζωή μας πιο όμορφη. Όσο θα ζούσα. Μετά;
Για το δικό μου παιδί πήρε την πρωτοβουλία ο Θεός. Έτσι ξαφνικά!.. Με μια απλή πνευμονία!..
Έτσι ξαφνικά μπήκα μέσα στην αίσθηση της απόλυτης θλίψης, απελπισίας, αδυναμίας. Είδα τη ματαιότητα.
Δεν έζησα την οδύνη του τοκετού. Έζησα όμως και ζω την οδύνη του χαμού. Έτσι ξαφνικά, φιλώντας το για τελευταία φορά, ένιωσα την ανάγκη να το κρατήσω ζωντανό. Και του το υποσχέθηκα.«Δεν τελειώσαμε Γιώργο μου. Συνεχίζουμε. Έχουμε να κάνουμε πράγματα μαζί. Για άλλα παιδιά όμως. Αδύναμα σαν κι εσένα. Εσύ θα μου δείχνεις τον δρόμο με όσα μου έμαθες». Ο Γιώργος μου με έμαθε πολλά. Με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Ξεχύλωσε την αντοχή μου, την αγάπη μου, την υπομονή μου. Με άφησε με μια υποθήκη. Την εμπειρία αυτή που απέκτησα κοντά του να την χρησιμοποιήσω για την στήριξη άλλων παιδιών. Έτσι ένιωσα την αδυναμία μου να μετουσιώνεται σε δύναμη. Άλλωστε «ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό». Ένιωσα την αγάπη μου να απλώνεται σε όλα τα αδύναμα πλάσματα και τις οικογένειές τους, κυρίως τις οικονομικά ασθενείς.

AΓΑΠΗ Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ

Ο κόσμος των παιδιών είναι αληθινός γι’ αυτό και σκληρός. Μέσα από τη διαδρομή μου μαζί του, διαπίστωσα την μεγάλη ανάγκη των παιδιών αυτών για αποδοχή. Το μεγάλο τους πρόβλημα είναι η απόρριψη και η περιθωριοποίηση. Αλλά κι εμείς οι μεγαλύτεροι δεν γνωρίζουμε πολλές φορές πώς να διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας να αποδέχονται την ιδιαιτερότητα. Αγάπη η μεγάλη δύναμη. Ένα χάδι, μια καλή κουβέντα, ένα μπράβο. Όχι οίκτος. ΑΓΑΠΗ. Την έχουν πολύ ανάγκη. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι όλοι να τα ξέρουμε όλα. Χρειάζεται διαφώτιση. Και εκεί μπορούμε να κάνουμε κάτι.
Δεν μπορούμε να τα περιμένουμε όλα από την κεντρική εξουσία. Ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Σαν άτομα, σαν οικογένειες, σαν τοπική κοινωνία του τέταρτου Δήμου της χώρας.

ΠΡΟΤΥΠΟΣ ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ
ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

Για όλα αυτά μίλησα προ ημερών στον κοινωνικά ευαίσθητο δήμαρχό μας κ. Παχατουρίδη.«Τι μπορούμε να κάνουμε δήμαρχε;» Η ανταπόκρισή του ήταν άμεση και συγκινητική. Μόνος προβληματισμός του πώς θα γίνει πιο σωστά και αποτελεσματικά. Ενημερωτικά μου ανέφερε αυτό που ήδη ανήγγειλε απόψε. Ότι: έχει ήδη εγκριθεί και δρομολογηθεί για τον Μάιο του 2006 η έναρξη εργασιών ενός από τους τρεις Πανελληνίως Πρότυπου Βρεφονηπιακού Σταθμού παιδιών με ειδικές ανάγκες. Πρόκειται για έναν υπερσύγχρονο χώρο υποδοχής τέτοιων παιδιών με προηγμένες ευρωπαϊκές προδιαγραφές και υψηλά standards λειτουργίας.
Το έργο αυτό, επιδοτούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι προϋπολογισμού δαπάνης 20.000.000 ευρώ και καλύπτει μία έκταση 1.000 τετραγωνικών μέτρων. Διαθέτει ειδικούς χώρους σίτισης, ανάπαυσης, ψυχαγωγίας και δημιουργικής απασχόλησης. Έχει δύο παιδικές χαρές και υπόγειο parking για γονείς και εργαζόμενους. Στελεχώνεται δε από εξειδικευμένο προσωπικό.
Εκείνο που απομένει σ΄ εμάς είναι να στηρίξουμε με την ψυχή μας την λειτουργία του έργου αυτού. Είναι να αγκαλιάσουμε τα παιδιά αυτά, να στηρίξουμε τις οικογένειές τους και να ευαισθητοποιήσουμε όσους μπορούμε.
Οι οικογένειες αυτές βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό και την οικονομική εξάντληση. Περιορίζονται στο στενό περιβάλλον του σπιτιού τους αδυνατώντας να απομακρυνθούν έστω και για λίγο και στερούνται όλα όσα οι πολλοί θεωρούν αυτονόητα, όπως το δικαίωμα στην εργασία και τις μικρές χαρές μιας φυσιολογικής ζωής.
Πιάνομαι από την σπίθα που δημιουργήθηκε μέσα μου και σας προτρέπω να την κάνουμε φλόγα που θα ζεστάνει τις ψυχές και τις ζωές κάποιων αδύναμων συνανθρώπων μας. Μια φλόγα που θα ζεστάνει κι εμάς τους ίδιους με την άδολη προσφορά και θα αποπνέει μηνύματα αισιοδοξίας και ανθρωπιάς.
Ας μην μείνουμε στο παροδικό άγγιγμα ευαισθησίας που μας αφήνει ένα έργο στην τηλεόραση ή μία σκηνή κοντά στα Χριστούγεννα.
Ας αφιερώσουμε ο καθένας μας μία από τις 365 μέρες του χρόνου για να βρεθούμε κοντά τους.
Ας τους συμπαρασταθούμε δημιουργώντας ένα σύλλογο φίλων τους.
Ας τον ονομάσουμε «ΜΠΟΡΩ». Γιατί μπορούμε. Κι αφού μπορούμε εμείς να απλώσουμε το χέρι μας, μπορούν κι εκείνοι ακουμπώντας το να ελαφρύνουν το φορτίο που βαραίνει τους ώμους τους.

Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Με αφορμή την Ημέρα της γυναίκας, ας στρέψουμε τη σκέψη μας στη δική μας οικογένεια. Όποια κι αν είναι τα θέματα που μας απασχολούν, μεγάλα ή μικρά, σίγουρα μπορούμε να τα δούμε με περισσότερη θετική σκέψη και αισιοδοξία.
Ας υποτιμήσουμε τα άσχημα και ας ζήσουμε πιο έντονα τα καλά. Ας πάψουμε να γκρινιάζουμε για τα ασήμαντα καθημερινά κι ας φροντίσουμε απλά για το καλύτερο. Έτσι κι αλλιώς είναι αυτό που εμείς οι γυναίκες ξέρουμε να κάνουμε καλά!..